Stanisław Moniuszko
Stanisław Moniuszko należał do grona wybitnych kompozytorów, dyrygentów
oraz pedagogów, jest również określany mianem ojca polskiej opery
narodowej. Urodził się 5 maja 1819 roku w Ubielu. Mając osiem lat,
przeprowadził się z rodziną do Warszawy i zaczął brać prywatne lekcje
muzyki u tamtejszego organisty Augusta Freyera.
Kolejne lata artysty upływały na przeprowadzkach i kontynuowaniu nauki w
dziedzinie muzyki, m.in. kształcił się u Czesława Stefanowicza w Mińsku
oraz Carla Friedricha Rungenhagena w Berlinie. W Berlinie skończył studia
w 1840 roku, wrócił do Polskie, gdzie poślubił Aleksandrę Müller i
następnie przeprowadził się z nią do Wilna. Małżeństwo miało dziesięcioro
dzieci. W Wilnie Moniuszko pracował jako organista, kompozytor i pedagog.
W 1848 roku powstała jego pierwsza słynna opera „Halka”,
która odniosła ogromny sukces w Europie. W 1858 roku przeniósł się z
rodziną do Warszawy, gdzie pracował jako dyrygent operowy, a późnej
został wykładowcą w Instytucie Muzycznym w Warszawie. Nadal podróżował po
Europie i łapał liczne kontakty. W roku 1865 wystawił koleją wspaniałą
operę zatytułowaną „Straszny dwór”, która odniosła
porównywalny sukces do „Halki”. W swoim życiu Moniuszko
stworzył ok. 268 różnych utworów, jak: pieśni, operetki, balety i opery.
Zmarł nagle na atak serca 4 czerwca 1872 roku w Warszawie. Jego pogrzeb
stał się wydarzeniem narodowym. Pozostawił po sobie wspaniały dobytek w
postaci znakomitych utworów muzycznych. W swoim życiu Moniuszko stworzył
ok. 268 różnych utworów, jak: pieśni, operetki, balety i opery.