François Couperin
François Couperin - to francuski kompozytor epoki baroku.
Pochodził ze znanego rodu kompozytorów i muzyków. Uczył go ojciec, Charles Couperin, który umarł, gdy François miał 10 lat. Po śmierci ojca uczył go Jacques Thomelin. W 1685 został organistą w kościele świętego Gervaisa w Paryżu, stanowisko, jakie odziedziczył po ojcu miało przejść dalej na jego kuzyna - Nicolasa Couperina. Inni członkowie rodziny trzymali tę samą pozycję w późniejszych latach. W 1693 Couperin został po Thomelinie organistą w Chapelle Royale (Kaplica Królewska) oraz nadwornym muzykiem króla Ludwika XIV. W 1717 Couperin stał się organistą i kompozytorem dworu z tytułem ordinaire de la musique de la chambre du Roi. Wraz z innymi nadwornymi muzykami Couperin przygotowywał cotygodniowe koncerty niedzielne. Wiele z tych koncertów miało formę suit na skrzypce, wiolonczelę, obój, fagot i klawesyn, na których to instrumentach sam grał biegle. Był również nauczycielem muzyki w Wersalu, nadwornym klawesynistą i organistą kościoła St. Gervais w Paryżu. Przez całe życie mieszkał w Paryżu, bardzo rzadko opuszczając na dłużej miasto. Zmarł tamże w 1733 roku.
Couperin jest uważany za jednego z najwybitniejszych francuskich kompozytorów barokowych. Największe osiągnięcia i nowatorstwo widać w jego muzyce klawesynowej i kameralnej, w sonatach i koncertach instrumentalnych.
Uważany za twórcę formy muzycznej ronda, tworzył także suity i utwory kościelne.
Skomponował 2 msze organowe, około 230 kompozycji klawesynowych zebranych w 4 księgach (opublikowane w Paryżu w 1713, 1717, 1722 i 1730), dzieła kameralne, nawiązujące do A. Corellego i J.B. Lully’ego, motety religijne.
Wzorując się na Arcangelo Corellim, wprowadził formę sonaty-tria we Francji. Jedna z Sonat triowych Couperina zatytułowana jest Le Parnasse, ou l'Apothéose de Corelli ("Parnas, albo Apoteoza Corelliego"). Couperin połączył włoskie i francuskie style muzyczne w cyklu utworów, które nazwał "Les Gouts réunis" ("Style ponownie połączone").
Jego najsławniejsza książka "L'Art de toucher le clavecin", opublikowana w 1716), zawiera sugestie dotyczące brzmienia, zdobnictwa i innych cech techniki klawiszowej. Wpłynęła na grę J.S. Bacha, który zaadaptował palcowanie couperinowskie włączając doń użycie kciuka.
Wiele z utworów Couperina ma poruszające, malownicze tytuły, wyrażające nastrój poprzez dobór tonacji czy ciekawe pomysły harmoniczne. Były porównywane do miniaturowych poematów dźwiękowych.